EKG to zapis elektrycznej aktywności serca w spoczynku — typowo przez kilkanaście sekund. To ważne badanie, ale ma jedną zasadniczą wadę: pokazuje serce w jednej chwili, w spokojnych warunkach gabinetu. A serce żyje, pracuje i choruje przez całą dobę — i wiele problemów pojawia się właśnie poza gabinetem lekarskim.
Holter EKG — to ciągły zapis EKG przez 24 lub 48 godzin. Nosisz małe urządzenie z elektrodami przyklejonymi do klatki piersiowej, prowadzisz normalną aktywność, a aparat zapisuje każde uderzenie serca. Po zakończeniu nagrania komputer i kardiolog analizują zapis w poszukiwaniu arytmii: migotania przedsionków, częstoskurczów komorowych, blokad, epizodów niemego niedokrwienia.
Kiedy potrzebujesz holtera po zawale? Jeśli skarżysz się na kołatanie serca, nierówne bicie, epizody zawrotów głowy lub przelotne omdlenia — holter jest pierwszym badaniem diagnostycznym. U pacjentów po zawale ze znacznie obniżoną LVEF holter jest elementem oceny ryzyka arytmii i podejmowania decyzji o wszczepialnym kardiowerterze-defibrylatorze (ICD).
Próba wysiłkowa (test ergometryczny) — to kontrolowane obciążenie serca wysiłkiem na bieżni lub rowerze stacjonarnym, z jednoczesnym monitorowaniem EKG, ciśnienia i tętna. Celem jest ocena pojemności wysiłkowej, wykrycie niedokrwienia wysiłkowego (zmiany EKG pojawiające się podczas wysiłku, które nie są widoczne w spoczynku) oraz ocena odpowiedzi ciśnienia i tętna na wysiłek.
Po zawale pierwsza próba wysiłkowa wykonywana jest zazwyczaj nie wcześniej niż 4–6 tygodni od zdarzenia — i jest to kluczowy element ustalenia bezpiecznego zakresu intensywności rehabilitacji. Wynik próby (tętno progowe, zmiany ST, tolerancja wysiłku) jest podstawą do ustalenia zakresów tętna dla treningu rehabilitacyjnego.
Jeśli próba wysiłkowa jest niewykonalna lub wątpliwa (np. ze względu na zmiany EKG w spoczynku, blok lewej odnogi, protezy stawów) — alternatywą jest echo wysiłkowe lub scyntygrafia mięśnia sercowego. To badania obrazowe, które oceniają kurczliwość i ukrwienie serca pod obciążeniem farmakologicznym lub fizycznym.
Wiele osób boi się próby wysiłkowej — „co jeśli coś się stanie podczas badania?” Odpowiedź: próby wysiłkowe przeprowadzane są pod nadzorem lekarza, z dostępem do defibrylatora i zestawu do resuscytacji. Poważne incydenty podczas próby wysiłkowej są wyjątkowo rzadkie — a korzyść diagnostyczna jest ogromna. W przypadku pacjentów po zawale serca czy po stentowaniu, wskazania do wykonywania próby wysiłkowej są jednak dość ograniczone.